Mister wet-boxer

Tequila en een Miss wet t-shirt wedstrijd. Het lijkt een combinatie gemaakt in hemel. Maar een paar zomers geleden maakte ik toch echt iets anders mee. Er was dus een wet t-shirt wedstrijd en aangezien het mannelijke geslacht al gaat kwijlen bij de gedachte aan natte t-shirts, met ook nog eens vrouwen daarin, besluiten wat vrienden en ik om erheen te gaan.

Zodra we binnenstappen krijgen we gelijk al een verzoek of we ons al willen inschrijven voor de wedstrijd, terwijl we nog niet eens dronken zijn. Je vraagt een toreador toch ook niet of hij wilt vechten tegen een stier die nog niet onmenselijk is mishandeld?

We gaan naar binnen, maar de tent was nog lang niet vol. Het podium was leeg, op de dansvloer daarvoor dansen wat mensen, maar de meeste mensen hangen rond bij de bars die rondom de vloer staan. We doden de tijd een beetje door wat bier te drinken, totdat mijn oog valt op een bord waarop staat ‘twee tequila halen, één betalen’. Ik vervloek dat moment nog steeds.

Mijn groep is niet echt onder de indruk van mijn kleine ontdekking. Fuck hun! Mijn lichaam hunkert naar tequila zoals de neus van Maradonna naar cocaïne snakt. De eerste twee shots worden besteld en voordat ik op de citroen kan bijten, ontmoet ik een oude bekende. Die oude bekende kon het nooit verwerken dat ik wat met een meisje kreeg waar hij verliefd op was. We mogen elkaar dus niet zo erg. Maar na wat gebruikelijke vragen (“Hoi, hoe gaat het? Goed, met jou?”), vraagt hij opeens ‘wil je wat drinken?’

Tja, ik had niet zo’n erge hekel aan hem dat ik zomaar gratis drank afwijs. Zodra de tequila komt blijkt dat hij wil zien wie van ons het stoerste is. De enige manier waarop we dat kunnen doen zonder elkaar tot de dood te bevechten in een arena of een grizzlybeer met onze blote handen te wurgen, is een drinkwedstrijd. Zolang hij betaalt vind ik het best. Vastberaden beginnen we de vloeibare amigo van citroen en zout te drinken.

Tien minuten later luister ik al niet eens meer naar mijn tegenstander. Twintig minuten later begin ik overal tweelingen te zien. Een half uur later verkloot ik de hele volgorde van het drinken. Eerst tequila wegtikken, vervolgens een citroen leegzuigen en dan pas zout oplikken is niet aan te raden. Veertig minuten later valt mij op dat mijn buurman al een tijdje niks meer drinkt. Maar goed, tegen deze tijd zie ik ook roze olifanten in tutu’s en fluister ik lieve woordjes tegen de barkruk.

Kort hierna stopt hij ermee, waarschijnlijk om naar de wc te gaan en zich rot te lachen bij de gedachte dat hij mij strontdronken heeft gekregen. Het kan mij aan m’n reet roesten, ik voel een warme gloed over me heen komen. Ik denk dat dit mijn overwinningsroes is.

Het is geen overwinningsroes, het is mijn lever die kennis maakt met señor tequila. En deze roes zal snel voorbij zijn……

Mijn vriendin komt namelijk vrolijk langs en vertelt dat ze wilt meedoen aan de Miss Wet T-Shirt wedstrijd.

“Schat, weet je het zeker? Al die enge gasten zullen de hele tijd kwijlen en je daarna constant lastig vallen.”

“Ja, dat weet ik. Maar ik doe het alleen als jij ook meedoet.”

“Dus je laat je alleen half aanranden door het slechtste wat Zeeland te bieden heeft, als ik ook meedoe?”

“Dat is het plan.”

“Klinkt goed, waar schrijf ik me in?”

Een geweldig voorbeeld van hoe logisch ik nadenk na iets teveel drank. Mijn lichaam had toen de postuur van een 12-jarig meisje, maar op dat moment denk ik dat ik Schwarzenegger een minderwaardigheidscomplex kan aansmeren door mijn lichaam te ontbloten. Waarom waarschuwt mijn horoscoop nooit voor zulke dingen?

Voordat de wedstrijd begint drink ik mezelf nog wat moed in. Ik hoop dat er anabole steroïden in het bier zitten, anders ga ik behoorlijk voor lul staan. Misschien was het een gebrek aan deelnemers, misschien wilden ze het ergste maar gelijk voorbij hebben, maar ik moet als eerste beginnen. Alleen moet de presentator eerst nog van alles aankondigen.

Besef van tijd en geduld zijn twee dingen die ik niet heb op dit moment. Naar mijn mening doet de gastheer iets te lang over zijn praatje, dus ik besluit maar alvast het podium op te klimmen. Terwijl ik dit doe trek ik mijn broek uit en ben ik bezig mijzelf uit mijn shirt te worstelen. De presentator stopt halverwege zijn zin, kijkt mij stomverbaasd aan, het publiek begint al met lachen en klappen. “Ehm, je moet nog niet op, wacht nog maar even onderaan.”

Als hij even later klaar is mag ik dan eindelijk mijzelf gaan vernederen. Vanaf dat moment wordt mijn geheugen nogal mistig. Psychiaters zullen dit waarschijnlijk als ‘onderdrukte herinneringen’ classificeren. Aan de blikken vanuit de zaal te zien, vinden ze mij geen Chippendale-materiaal. Ik kan me nog vaag herinneren dat ik boos werd op twee meiden. Die mij natspoten met super soakers. Bij een wet-boxer wedstrijd. Om één of andere reden kon ik niet begrijpen wat deze dingen met elkaar te maken hadden.

Omdat ik nou eenmaal een geweldige showman ben, besluit ik dat alleen mijn goddelijke Adonis-lichaam tonen niet genoeg is. Het publiek heeft een blijvende, tastbare herinnering aan dit moment nodig. Dus ik gooi eerst mijn shirt in de menigte, gevolgd door mijn broek. Een applaus stijgt op vanuit het publiek. In al mijn halfnaakte glorie heb ik pas na een tijdje door dat mijn tijd erop zit. Dat staat heel sexy; alleen met een zeiknatte boxer en twee slippers het podium aflopen. Godzijdank hebben mijn vrienden m’n kleren weten te vinden. Zijn ze ook eindelijk eens ergens goed voor. Nog voordat ik mijn shirt andersom en binnenstebuiten weet aan te trekken voel ik mijn maaginhoud naar boven komen. Uh-oh, dat wordt rennen.

Nadat ik mijn weg naar buiten heb gevonden, doet mijn avondeten hetzelfde. Als ik klaar ben met de stoep te besproeien, ga ik naar binnen om mijn deelname-premie te ontvangen: enkele consumptiemuntjes, een shirt en nog wat andere spullen die ik na nog geen vijf minuten al weer kwijtraak.

Hierna ga ik verder met datgene waar ik op dat moment het beste in ben: kotsen, en niet zo’n klein beetje ook. Tussen de gewelddadige braak-salvo’s door vervloek ik mezelf, omdat ik nu alles mis waarvoor ik hierheen kwam; rustig drinken en kijken naar de miss wet t-shirt wedstrijd. En het feit dat mijn vriendin ook nog eens meedoet. Ironie is een preutse trut die mijn drinkgedrag niet goedkeurt.

Ik lig half bewusteloos op de stoep. Opgekruld in de foetuspositie. Na sluitingstijd komen allemaal onbekende mensen even langs om te vertellen hoe hard ze moesten lachen van mij show. Sommigen vertellen dat ze nog nooit zoiets grappigs hebben gezien. Waarom ‘dronken strippen voor een publiek’ nooit naar voren kwam in een beroepskeuze-test is mij een raadsel, ik heb er blijkbaar talent voor. Ik had ze graag bedankt, maar mijn maag was nog steeds aan het vechten met het Mexicaanse elixer uit Hel.

Daarna komen mijn vrienden me oprapen. Ik heb niet echt de neiging om te vragen of ik iets gewonnen had, ik ben namelijk nog bezig de herinneringen te verdrukken. Ze vertellen mij wel dat mijn vriendin het geweldig heeft gedaan. Helaas heeft de eigenaar wat hoerige modellen ingeschakeld zodat hij de prijs niet echt hoefde weg te geven. Mijn vriendin werd tweede, dus we gingen niet op een geheel verzorgde reis voor twee personen naar Cyprus. Dan was de avond geen complete ramp geweest.

En daar komt het goede nieuws aanstrompelen: mijn ladderzatte vriendin. Haar tweede prijs bestond onder andere uit een fles champagne. Op z’n zachtst gezegd drinkt zij heel snel, dus de fles is leeg voordat je “mag ik ook een slok?” kan zeggen. Zij is dus ook in sneltreinvaart van de kaart, en komt naast mij kotsen. Tja, je kan drinken op lichtsnelheid voor mijn part, maar op een gegeven moment komt het eruit. We vormen wel een schattig stel, zolang ze maar niet denkt dat ik haar hierna ga kussen.