Dochters

Better than some head on a Sunday afternoon
Better than a chick that says 'yes' too soon
Until you have a daughter
That's what I call karma
and you pray to God she won't grow breasts too soon

-----Kanye West, We Major

Mijn vader hoopte, en rekende, erop dat zijn derde kind ook een dochter zou worden. Ik bleek echter een jongetje te zijn. Waarom mijn vader zo graag nog een dochter wilde, kan ik niet begrijpen. Ik heb al moeite met de gedachte om één dochter te krijgen. Dit komt niet omdat ik een hekel heb aan vrouwen of graag een zoon heb die mij kan helpen op het platteland. Mocht ik later een dochter krijgen, dan gooi ik haar heus niet China-stijl in de gehaktmolen (maar verkopen aan slavenhandelaren blijft een optie). Ik weet gewoon dat ik moeite zal hebben met het seksleven van mijn dochter.

Deze enge gedachte kwam in mij op terwijl ik naar twee vriendinnen luisterde. De één had het over hoe ze op het balkon lag te wippen met één of andere gast. Daarna vertelde de andere hoe ze een keertje met haar vriendje bezig was in de woonkamer, terwijl de slaapkamer van haar ouders vlak boven hen zat. De volgende dag vroeg haar vader ook of ze de volgende keer iets stiller wilden doen. Maar wat als beide vaders de waarheid wisten? Wat als de één wist dat zijn oogappel midden op de dag aan het uitvreten was op het balkon? Wat als de vader van de andere meid even 's nachts poolshoogte wilde nemen, omdat hij wat geluiden hoorde? Dan zou hij zijn dochter daar vinden, terwijl ze hard genomen wordt door een of andere snotneus.

Denken aan het hypothetische seksleven van mijn hypothetische dochter doet mij simpelweg hypotethisch onredelijk flippen. Maar kan jij het voorstellen? Je lieve kleine meisje, waarvan het nog maar gisteren lijkt dat ze met Barbies speelde, met een lul in haar mond. Een maat van mij was met zijn vriendin bezig, toen haar vader opeens binnenkwam. En het is heel lastig iets geruststellends te zeggen als je net op een tepel aan het zuigen bent. Maar dat het ook anders kan bewees een vriendin van mij. Haar vader kwam zondagochtend de kamer binnen om te vragen of ze voortaan de gebruikte condooms niet in een vuilnisbak kan gooien, aangezien "de wc erdoor verstopt raakt".

Toen ik in Turkije was, vroegen mijn vrienden en ik ons af wat er nou aan de hand was met die leuke meid die altijd bij het zwembad zat. Ze zat daar maar constant een beetje sip voor zich uit te kijken, terwijl haar oudere vriend naast 'r zat. Op een dag gingen we naar een pleintje om te voetballen, terwijl Piet achterbleef omdat hij een blessure had. Hij besloot op onderzoek uit te gaan. Piet praatte een beetje met Saaie Sara en kwam erachter dat haar oudere vriend niet haar oudere vriend was, maar haar vader. Net toen Piet dacht haar te kunnen versieren, verklapte ze dat ze lesbisch was. Blijkbaar zat ze nog in haar proefperiode, want een uur later lagen ze te krikken op haar hotelkamer. En je raadt het al, haar vader kwam binnen. Zijn dochter, met wie hij een leuke vakantie wilde. Zijn dochter, die heel stilletjes bij het zwembad zat. Zijn dochter, die niet geïnteresseerd is in jongens. Zijn dochter, die lesbisch is. Zijn dochter, die op z'n hondjes genomen wordt.

Zelf ben ik een paar keer ontsnapt aan zulke plotselinge entrees van vaders of andere familieleden. Ik was een keer diep in de ochtend bezig met mijn vriendin. We hadden net een feest achter de rug en ik was idioot dronken. Ik kon me maar op één ding concentreren, en dat was niet het geluid van haar vader die de trap afkwam. Normaal gesproken kijkt hij altijd even in haar kamer, om te kijken of ze veilig is teruggekomen van het stappen. Nu besloot hij echter eerst nog even naar beneden te gaan, waar hij mijn schoenen zag staan. Eventjes binnenkijken was geen optie meer, godzijdank. De andere keer waren we te lui om naar de slaapkamer te gaan, dus we deden het maar op de bank. Na afloop ging zij naar bed om te slapen en ik, de gentleman die ik ben, pakte mijn zooi en ging er vandoor. Toen ik door de achterdeur wegging, kwamen haar broers binnen door de voordeur. Gelukkig kom ik al na tien seconden klaar, anders had ik wat uit te leggen.

De kans is groot dat ik dus een dochter krijg. Met een beetje mazzel word ik uiteindelijk volwassen en leer ik op een liefdevolle manier om te gaan met mijn dochter. En net op het moment dat we een goede band hebben, gaat ze in pornofilms spelen.

21 ijsbrekers

Heb je daar ook zo'n hekel aan, dat je op een feestje bent en niemand kent. Of heb jij wel zoiets als vrienden? Hoe dan ook, als je niemand kent moet je een beetje kennis gaan maken met mensen om de tijd door te komen. Vaak weet je niks te zeggen, je verveelt je dood en komt thuis om de herhalingen op Comedy Central te kijken. Om dit te voorkomen moet je dus het ijs zien te breken, maar hoe?

Geen idee, ik weet alleen wat je niet moet zeggen:

1. Ik vraag me af hoe jij eruit ziet als je kaal bent.
2. Laten jullie ook altijd nog even snel een scheet voordat jullie aankomen bij een feestje?
3. Wat heb je rare tanden.
4. Heb je ook een strippernaam?
5. Leuke rok heb je aan, mijn opa droeg die ook altijd.
6. Zullen we een stil plekje opzoeken en Breezers drinken?
7. De Paralympics zijn erg grappig, vind je ook niet?
8. Ok, ik ga een liedje neuriën en jullie moeten raden welk nummer het is!
9. In mijn vrije tijd ga ik graag naar poppenkastshows.
10. Zal ik mijn moeder bellen en vragen of ze ook wil komen?
11. Scary Movie heeft mijn leven veranderd.
12. Ik poets al een week mijn tanden niet en ik gebruik ook geen deodorant meer.
13. Mag ik u wat vertellen over Jezus?
14. Wedden dat ik meer weet over de Transformers dan jij?
15. Je hebt hele mooie ogen, mag ik ze aanraken?
16. De enige reden dat ik met jou praat is omdat mijn vorige gesprekspartner gillend wegrende.
17. Ga nooit plassen met tijgerbalsem aan je handen.
18. En hoe ben jij zo lelijk geworden?
19. Let maar niet op mij, ik praat altijd met mijn mond vol.
20. Mijn herpes kietelt.
21. Ik heb een blog.

Open brief aan alcohol

Open brief aan Alcohol

Luister even, Alcohol. Ik vind dat we even goed moeten praten. Na gisteravond zit ik met enkele dingen in mijn maag, die er uit moeten. Het is lang goed gegaan tussen ons, maar na gisteravond realiseerde ik me dat we weer eens een goed gesprek moeten hebben. Dit is niet om er zomaar een punt achter te zetten, daarvoor is onze band te sterk. Maar gisteravond heb ik de hele tijd naar jou geluisterd, dus nu luister je maar naar mij.

Om te beginnen: waar haalde je dat idee vandaan om zomaar een uur lang naar slechte muziek uit de jaren '90 te luisteren? Een keertje Captain Jack en 2Unlimited, ok, dat is te doen. Maar DJ Paul Elstak, de Mosselman, Gabber Piet, Venga Boys, Shaggy en Mambo nr.5 gaat iets te ver. Mambo nr.5 komt zelfs niet eens uit de jaren '90, hoe je mij op dat moment anders kon doen geloven, snap ik nog steeds niet.

Zeg ook maar tegen Cola dat ik het niet relaxt vond dat ik jullie constant moest drinken. Soms wilde ik een glas overslaan, maar dan haalden jullie mij weer over. Je weet dat ik altijd bezwijk onder groepsdruk. Je hoort het beste met mij voor te hebben, af en toe zeggen dat ik moet stoppen, dat soort dingen. Maar gisteren was je gewoon helemaal losgeslagen. Je moedigde mij steeds weer aan om meer te drinken, zelfs toen ik al zichtbaar begon te wankelen en hard mee te zingen met bovengenoemde nummers.

Je kon het resultaat al gelijk zien; toen ik de taxicentrale belde, kwam ik amper uit mijn woorden en giechelde ik als een schoolmeisje. Ik had toen rustiger aan moeten doen, maar eenmaal in de kroeg aangekomen bestelde je alweer een nieuw rondje. Heel aardig bedoeld, natuurlijk, maar je had ook een Spa blauw voor mij kunnen halen. Daarna duwde je mij in de richting van mensen die ik amper ken, om er even mee te praten. Wat heb ik hen te zeggen? Helemaal niets! Op één of andere manier vonden ze mijn dronken gebrabbel toch vermakelijk, want ik hield het lang vol.

Maar dan het volgende; wat heb jij toch tegen mijn concentratie? Die ruzie tussen jullie tweeën was nergens goed voor, en je hoefde hem niet te blijven slaan toen 'ie al neer was. Exit concentratie. Dankzij jouw matpartij bleef ik nergens langer dan drie seconden staan. Want dan was ik die mensen alweer beu en liep ik verder, of ging ik weer een nieuw drankje nemen. En misschien is dit iets nieuws voor jou, maar mensen waarderen het niet als je midden in hun gesprek een andere kant opkijkt, ze onderbreekt met een zinloze vraag of gewoon wegloopt. Ik heb dan geen reputatie hoog te houden, maar je maakt het er niet beter op.

Dat valt allemaal in het niet bij wat je mij daarna liet doen. Daarmee beschaamde je mijn vertrouwen volledig. Je weet dat ik niet kan dansen, maar je bleef maar op me inpraten. Door de hele tijd dingen te zeggen als "waarom niet", "kom op", "doe niet zo mietig" en "je kan hartstikke goed dansen". En ik was zo stom om jou te geloven, dus ik ging dansen. Heel, heel, heeeeel slecht dansen. Dankzij jou. Niet cool, Alcohol, niet cool!

En waar was het nou allemaal goed voor? De avond eindigde dankzij jouw acties boven het toilet. Het was dan wel zo voorbij, maar ik blijf met mijn neus liever zo ver mogelijk van wc-water vandaan. Dit is toch geen manier om een avond af te sluiten? Denk daar de volgende keer maar eens over na.

Zie dit maar als constructieve kritiek. Je weet ook wel dat ik niet zonder jou kan. We hebben al bijna zeven jaar een relatie. En zoals in alle relaties, zijn er hoogte- en dieptepunten. Je bent er altijd voor mij; als ik dorst heb, dan les je die. Als ik verdrietig ben, vrolijk je mij op. Als ik blij ben, versterk je dat gevoel. Jij verlaat mij tenminste niet voor iemand anders en we begrijpen elkaar volkomen. Laten we deze avond gewoon als een leerzame ervaring opvatten en onze toekomst niet verpesten.

Zullen we zaterdag afspreken voor een nieuwe start?

Tot dan,

Rick

Het succes van de straatkrant

Hallo daar, hier is jouw favoriete beroepsinstructeurHal met weer een nieuw boek. Zoals je weet heb ik honderden baantjes gehad en ik heb nog meer boeken hierover geschreven. Literatuur zoals “Weet je zeker dat ik 40 maagden krijg?: Is zelfmoordterrorisme wel iets voor jou?”, of “De boom is jouw vijand: Essentiële wijsheden voor houthakkers” en “De ‘Y’ staat voor ‘Yarrr’: Het piraten ABC”. Vandaag geef ik jou een voorproefje van mijn nieuwste werk: “Van zwerver tot straatkrantverkoper: Een succesverhaal”

1) Uiterlijk is alles

Weet je nog die mooie tijd, dat dikke baarden sex-appeal symboliseerden? Dat spaghettivlekken op je broek de laatste mode was en een winkelwagentje het meest gekozen vervoersmiddel was? Mooi, ik namelijk ook niet. En dat komt niet omdat ik zoals jou mijn geheugen heb kapotgesnoven met goedkope lijm.

Als jij de beste straatkrantverkoper wil zijn die de plaatselijke supermarkt te bieden heeft, dan moet je daarvoor werken. Dus kam die voedselresten uit je baard, verwijder de vlekken met ouderwets spuug-en-wrijf-werk en haal een nieuwe muts uit de gevonden voorwerpen-bak. Je hebt geen spiegel nodig, niet dat je die überhaupt hebt, om te weten dat je er nu geweldig uitziet.

2) Zoek goed gezelschap

Twee hoofden weten altijd meer dan één. Daarom zijn ook zoveel Siamese tweelingen wereldleiders. Toen ik nog bankovervaller was, werkte ik altijd samen met iemand anders. Niet omdat ik een collega nodig had om het geld te jatten, maar meer om hem na afloop te verlinken en al het geld voor mijzelf te houden.

Wat jij dus nodig hebt, is een partner. Het kan je denkbeeldige vriend zijn, die jou al eerder adviseerde om al je geld uit te geven aan ijssculpturen in Zuid-Congo. Je hebt echter meer aan een schattig aapje met een rood mutsje of een circus-beer die kunstjes kan. Zit je echt in nood, dan kan je nog altijd een mes op de keel van een willekeurige voorbijganger plaatsen. Zoek dus goed gezelschap. Dan zien mensen je niet als de eenzame, licht schizofrene, stinkende randdebiel die je eigenlijk bent.

3) Kijk wat werkt

Niemand weet de beste manier om straatkranten te verkopen. Waarschijnlijk maakt dat, en het feit dat je vrouw en kinderen niks meer met je te maken willen hebben, je depressief. En dan ga je uiteraard drinken. Maakt allemaal niks uit, misschien verkoop je daar wel meer kranten door. Toen ik hartchirurg was, dronk ik altijd een halve fles whisky leeg voordat ik ging opereren. En raad eens, maar vijf op de tien mensen stierf een langzame, pijnlijke dood! Zo’n succesratio is iets waar jij alleen maar van kan dromen.

Dus experimenteer met verkoopmethodes. Draag alleen een onderbroek terwijl je werkt, of maak muziek door je hoofd ritmisch tegen een muur aan te slaan. Ik zou bijna zeggen “doe gek”, maar dat heeft je al naar dit beroep geleid.

4 Wees creatief

Als de traditionele media constant mogen liegen over het weer, dan mag jij ook best waanzinnige kreten uitslaan om kranten te verkopen. “Schaarste aan broodroosters dreigt de economie te crashen, Sovjet Unie zet gemuteerde zitzakken in tegen Liechtenstein en nieuw onderzoek heeft uitgewezen dat zwerverpiemels van massief goud zijn gemaakt. Lees er alles over in de nieuwe straatkrant!” Dat soort uitspraken maakt de mensen nieuwsgierig, of doodsbang. Probeer het maar uit.

Met deze tips moet je in staat zijn zoveel geld binnen te halen, dat je elk dag wel drie blikjes Euroshopper bier kan halen. Succes!

Mister wet-boxer

Tequila en een Miss wet t-shirt wedstrijd. Het lijkt een combinatie gemaakt in hemel. Maar een paar zomers geleden maakte ik toch echt iets anders mee. Er was dus een wet t-shirt wedstrijd en aangezien het mannelijke geslacht al gaat kwijlen bij de gedachte aan natte t-shirts, met ook nog eens vrouwen daarin, besluiten wat vrienden en ik om erheen te gaan.

Zodra we binnenstappen krijgen we gelijk al een verzoek of we ons al willen inschrijven voor de wedstrijd, terwijl we nog niet eens dronken zijn. Je vraagt een toreador toch ook niet of hij wilt vechten tegen een stier die nog niet onmenselijk is mishandeld?

We gaan naar binnen, maar de tent was nog lang niet vol. Het podium was leeg, op de dansvloer daarvoor dansen wat mensen, maar de meeste mensen hangen rond bij de bars die rondom de vloer staan. We doden de tijd een beetje door wat bier te drinken, totdat mijn oog valt op een bord waarop staat ‘twee tequila halen, één betalen’. Ik vervloek dat moment nog steeds.

Mijn groep is niet echt onder de indruk van mijn kleine ontdekking. Fuck hun! Mijn lichaam hunkert naar tequila zoals de neus van Maradonna naar cocaïne snakt. De eerste twee shots worden besteld en voordat ik op de citroen kan bijten, ontmoet ik een oude bekende. Die oude bekende kon het nooit verwerken dat ik wat met een meisje kreeg waar hij verliefd op was. We mogen elkaar dus niet zo erg. Maar na wat gebruikelijke vragen (“Hoi, hoe gaat het? Goed, met jou?”), vraagt hij opeens ‘wil je wat drinken?’

Tja, ik had niet zo’n erge hekel aan hem dat ik zomaar gratis drank afwijs. Zodra de tequila komt blijkt dat hij wil zien wie van ons het stoerste is. De enige manier waarop we dat kunnen doen zonder elkaar tot de dood te bevechten in een arena of een grizzlybeer met onze blote handen te wurgen, is een drinkwedstrijd. Zolang hij betaalt vind ik het best. Vastberaden beginnen we de vloeibare amigo van citroen en zout te drinken.

Tien minuten later luister ik al niet eens meer naar mijn tegenstander. Twintig minuten later begin ik overal tweelingen te zien. Een half uur later verkloot ik de hele volgorde van het drinken. Eerst tequila wegtikken, vervolgens een citroen leegzuigen en dan pas zout oplikken is niet aan te raden. Veertig minuten later valt mij op dat mijn buurman al een tijdje niks meer drinkt. Maar goed, tegen deze tijd zie ik ook roze olifanten in tutu’s en fluister ik lieve woordjes tegen de barkruk.

Kort hierna stopt hij ermee, waarschijnlijk om naar de wc te gaan en zich rot te lachen bij de gedachte dat hij mij strontdronken heeft gekregen. Het kan mij aan m’n reet roesten, ik voel een warme gloed over me heen komen. Ik denk dat dit mijn overwinningsroes is.

Het is geen overwinningsroes, het is mijn lever die kennis maakt met señor tequila. En deze roes zal snel voorbij zijn……

Mijn vriendin komt namelijk vrolijk langs en vertelt dat ze wilt meedoen aan de Miss Wet T-Shirt wedstrijd.

“Schat, weet je het zeker? Al die enge gasten zullen de hele tijd kwijlen en je daarna constant lastig vallen.”

“Ja, dat weet ik. Maar ik doe het alleen als jij ook meedoet.”

“Dus je laat je alleen half aanranden door het slechtste wat Zeeland te bieden heeft, als ik ook meedoe?”

“Dat is het plan.”

“Klinkt goed, waar schrijf ik me in?”

Een geweldig voorbeeld van hoe logisch ik nadenk na iets teveel drank. Mijn lichaam had toen de postuur van een 12-jarig meisje, maar op dat moment denk ik dat ik Schwarzenegger een minderwaardigheidscomplex kan aansmeren door mijn lichaam te ontbloten. Waarom waarschuwt mijn horoscoop nooit voor zulke dingen?

Voordat de wedstrijd begint drink ik mezelf nog wat moed in. Ik hoop dat er anabole steroïden in het bier zitten, anders ga ik behoorlijk voor lul staan. Misschien was het een gebrek aan deelnemers, misschien wilden ze het ergste maar gelijk voorbij hebben, maar ik moet als eerste beginnen. Alleen moet de presentator eerst nog van alles aankondigen.

Besef van tijd en geduld zijn twee dingen die ik niet heb op dit moment. Naar mijn mening doet de gastheer iets te lang over zijn praatje, dus ik besluit maar alvast het podium op te klimmen. Terwijl ik dit doe trek ik mijn broek uit en ben ik bezig mijzelf uit mijn shirt te worstelen. De presentator stopt halverwege zijn zin, kijkt mij stomverbaasd aan, het publiek begint al met lachen en klappen. “Ehm, je moet nog niet op, wacht nog maar even onderaan.”

Als hij even later klaar is mag ik dan eindelijk mijzelf gaan vernederen. Vanaf dat moment wordt mijn geheugen nogal mistig. Psychiaters zullen dit waarschijnlijk als ‘onderdrukte herinneringen’ classificeren. Aan de blikken vanuit de zaal te zien, vinden ze mij geen Chippendale-materiaal. Ik kan me nog vaag herinneren dat ik boos werd op twee meiden. Die mij natspoten met super soakers. Bij een wet-boxer wedstrijd. Om één of andere reden kon ik niet begrijpen wat deze dingen met elkaar te maken hadden.

Omdat ik nou eenmaal een geweldige showman ben, besluit ik dat alleen mijn goddelijke Adonis-lichaam tonen niet genoeg is. Het publiek heeft een blijvende, tastbare herinnering aan dit moment nodig. Dus ik gooi eerst mijn shirt in de menigte, gevolgd door mijn broek. Een applaus stijgt op vanuit het publiek. In al mijn halfnaakte glorie heb ik pas na een tijdje door dat mijn tijd erop zit. Dat staat heel sexy; alleen met een zeiknatte boxer en twee slippers het podium aflopen. Godzijdank hebben mijn vrienden m’n kleren weten te vinden. Zijn ze ook eindelijk eens ergens goed voor. Nog voordat ik mijn shirt andersom en binnenstebuiten weet aan te trekken voel ik mijn maaginhoud naar boven komen. Uh-oh, dat wordt rennen.

Nadat ik mijn weg naar buiten heb gevonden, doet mijn avondeten hetzelfde. Als ik klaar ben met de stoep te besproeien, ga ik naar binnen om mijn deelname-premie te ontvangen: enkele consumptiemuntjes, een shirt en nog wat andere spullen die ik na nog geen vijf minuten al weer kwijtraak.

Hierna ga ik verder met datgene waar ik op dat moment het beste in ben: kotsen, en niet zo’n klein beetje ook. Tussen de gewelddadige braak-salvo’s door vervloek ik mezelf, omdat ik nu alles mis waarvoor ik hierheen kwam; rustig drinken en kijken naar de miss wet t-shirt wedstrijd. En het feit dat mijn vriendin ook nog eens meedoet. Ironie is een preutse trut die mijn drinkgedrag niet goedkeurt.

Ik lig half bewusteloos op de stoep. Opgekruld in de foetuspositie. Na sluitingstijd komen allemaal onbekende mensen even langs om te vertellen hoe hard ze moesten lachen van mij show. Sommigen vertellen dat ze nog nooit zoiets grappigs hebben gezien. Waarom ‘dronken strippen voor een publiek’ nooit naar voren kwam in een beroepskeuze-test is mij een raadsel, ik heb er blijkbaar talent voor. Ik had ze graag bedankt, maar mijn maag was nog steeds aan het vechten met het Mexicaanse elixer uit Hel.

Daarna komen mijn vrienden me oprapen. Ik heb niet echt de neiging om te vragen of ik iets gewonnen had, ik ben namelijk nog bezig de herinneringen te verdrukken. Ze vertellen mij wel dat mijn vriendin het geweldig heeft gedaan. Helaas heeft de eigenaar wat hoerige modellen ingeschakeld zodat hij de prijs niet echt hoefde weg te geven. Mijn vriendin werd tweede, dus we gingen niet op een geheel verzorgde reis voor twee personen naar Cyprus. Dan was de avond geen complete ramp geweest.

En daar komt het goede nieuws aanstrompelen: mijn ladderzatte vriendin. Haar tweede prijs bestond onder andere uit een fles champagne. Op z’n zachtst gezegd drinkt zij heel snel, dus de fles is leeg voordat je “mag ik ook een slok?” kan zeggen. Zij is dus ook in sneltreinvaart van de kaart, en komt naast mij kotsen. Tja, je kan drinken op lichtsnelheid voor mijn part, maar op een gegeven moment komt het eruit. We vormen wel een schattig stel, zolang ze maar niet denkt dat ik haar hierna ga kussen.